Dik verdiend

 Hard gewerkt. De vakantie is dik verdiend. Nu lekker met z’n allen naar de Cross. Oké, we hebben het gehoord, over die nieuwe eigenaren: die belastingontwijkende miljardairs die de hele boel uit willen hollen. Foute jongens, zeggen ze. Iets met wapens en oorlog; de boze stiefmoeder. Maar wat moet je dan? Niet gaan? Dat heeft toch geen enkele zin. Die lui hebben al zo veel opgekocht; daar begin je als gewone burger niets tegen. Laat ze lekker het festival uitmelken en de smeulende resten doorverkopen. Dan zien we wel weer verder. Wij gaan een feestje bouwen.

Kaartje

Toen ik jong was stuurde ik nooit kaartjes vanaf een vakantieadres. Ik was weg en had weinig trek bezig te zijn met de achterblijvers. Ik maakte één uitzondering. Ieder jaar ging er een kaartje naar Nieuwstad 7. Dat adres kende ik overigens niet uit m'n hoofd maar dat was ook niet nodig. Café Kras, Groenlo, The Netherlands. Dat was genoeg.

Geroezemoes

Het geroezemoes op school is terug. Het klinkt zoals ik het me herinner uit de kelder van het Marianum. De plek waar vroeger conciërge Nico de bezem zwaaide, Jezus vanuit een Deux Chevaux over ons waakte en waar geen docent zich waagde. Het was er gezellig. Er werd gekletst en gekaart, gelezen en gelachen.

Drie

 

Wat schrijf je als woorden de werkelijkheid niet kunnen verdraaien? Als ze tekortschieten en er een zware, onheilspellende donderwolk in de lucht hangt? Als je die wolk wil grijpen en het onweer eruit wil schudden om hem lichter te maken? Maar als hij steeds opnieuw, bij iedere poging de woorden te vinden, ontsnapt door de mazen van de mooiste zinnen en de lucht zwart kleurt. En ons, iedereen, machteloos en stil laat?

Koetjes en kalfjes

Het liefst zou ik altijd over mijn Oost Gelre schrijven, een vitale gemeente waar de kernen in gezonde rivaliteit samenleven. Ik zou het bijvoorbeeld kunnen hebben over het succesvolle weekend van onze oranje-witte, blauw-rode, lichtblauw-zwarte, blauw-wit gestreepte, groen-wit gestreepte en groen-witte voetbalclubs, over Kleintje Kei en Dweilorkestendag. Over de bloemetjes en de bijtjes in onze klimroos, die in prachtige symbiose leeft met de walnotenboom. Over koetjes en kalfjes in de lentewei. 

Maar dat lukt nu niet. Onze vrienden plegen genocide.

Twee minuten

 Deze column verscheen op 7 mei

Ik sloot m’n ogen twee minuten in de hoop dat de moord in Auschwitz op de tweejarige Grollenaar Heiman van Coeverden niet voor niets was geweest. Of die op zijn vijfjarige zus Rika, op de 21-jarige Leo Trijbits of op de zeventienjarige Helga Heijmans. Of de moord in Sobibor op de veertienjarige Henri Heijmans, de twintigjarige Clara Heijmans en de twaalfjarige Reiny Mok. Ik dacht aan hun kinderen en kleinkinderen die zelfs nooit ook maar een vonk tussen twee verliefde mensen waren geweest. Aan levens nooit geleefd.

Word leraar

 Deze column verscheen op 23 april 2025

Het voorjaar begint ieder jaar vroeger. Zelfs de meivakantie valt nu goeddeels in april. De Ardennen zijn een prima plek om, samen met vrienden tijdens die eerste vrije dagen - de paasdagen - tot rust te komen. De echo van het werk vervliegt uiteindelijk ook tussen de Belgische bergen. Voetballende kinderen, lekkere Belgische biertjes en goede gesprekken zijn de basis. Een gezonde wandeling door de heuvels doet de rest.

En dat beloof ik

 Deze column verscheen op 9 april.

Mijn zoon zou officieel scout worden. Hij en een dozijn anderen mochten de eed afleggen bij de klimtoren op Jongensstad, het idyllisch gelegen scoutingterrein in het hart van Groenlo. De brand die er enkele jaren geleden woedde, had voor versnelling in de nieuwbouwplannen gezorgd. Nu stond er een prachtig nieuw gebouw; een half ondergrondse, multifunctionele burcht. Wij, ouders van het vijfjarig grut, kregen alvast een rondleiding van een van de vele vrijwilligers die met z’n allen de laatste plankjes zaagden, schroefjes draaiden en klimwandjes maakten voor de officiële opening van aankomend weekend.

Boerderij

 Deze column verscheen op 26 maart 2025.

Ik keek essays na. Voor de 6 vwo’ers was deze laatste toets voor het eindexamen als het leven zelf. De vraag was nu eens niet wat anderen, docenten, van ze verlangden maar wat ze er zelf van wilden maken. Een aantal leerlingen schreef over de tijd na de eindexamens, over vriendschappen, over grootse plannen of over angsten en verlangens. Sommigen schreven jaloersmakend goed, anderen hartverscheurend eerlijk. Allemaal hadden ze er echt iets van gemaakt. En ik had het voorrecht ze te lezen.

Positiever

 Deze column verscheen op 12 maart 2025 in de Groenlose Gids en Elna.

‘Schrijf toch eens wat positievere stukjes!’. De man overviel me. Het was carnaval, de zon scheen en ik had een biertje in m’n hand; een prima situatie om m’n mond vol tanden weg te lachen en door te lopen. Ik had de carnavalist graag snedig van repliek gediend, maar ad rem ben ik niet. Zijn opmerking bleef me wel bij. Ook in mijn eigen omgeving krijg ik regelmatig te horen dat ik een pessimist ben. Misschien klopt dat. Maar in m’n stukjes viel het toch mee? Ik dacht dat ik mijn bijtende cynisme prima kon verbloemen met wat mooie woorden, lichte ironie of een sprankje hoop. Nee dus, kennelijk las men er dwars doorheen.

Dameszitting

 Deze column verscheen in de Groenlose Gids en Elna in februari 2025. Na de dameszitting, een buutavond voor vrouwen.

De nevelen waarin het snel naderende conclaaf in Vaticaanstad en de jaarlijkse Bilderbergconferentie zich doorgaans hullen, steken er schril bij af. Geen bijeenkomst zo geheimzinnig als de Dameszitting in Groenlo. Officieel een gezellig samenzijn met grappige toespraken voor een zaal vol carnavalesk uitgedoste vrouwen, een weekje voordat de Drie Dolle Dagen van start gaan. Maar wat er zich afgelopen zondag in werkelijkheid achter de voor onbevoegden - lees: mannen - hermetisch gesloten deuren van City Lido precies afspeelde, is ook dit jaar voer voor de wildste speculaties.

Een zinloos bestaan

In een vlammend betoog overtuigde de leerling haar klasgenoten van de zinloosheid van het bestaan. Maar ook van de vrijheid die dat met zich meebracht. Juist omdat het leven geen doel dient, ben je vrij een leven te leiden vol passie en verzet, was haar boodschap. Ze had veel gelezen over het absurdisme van Albert Camus en ze had haar aantekeningenboekje vol gekalkt. Ze wist waarover ze sprak, de leerlingen waren onder de indruk en bij mij liep een traan over m’n wang. 

Moraal

Column Groenlose Gids en Elna van 29-01-2025 

En dan wordt het september en tijd voor de oogst. Doe Maar vertelde ons dat de tijd rijp was. Uit betrouwbare bron wisten we waar de wietteler met de gemakkelijk bereikbare achtertuin woonde. Een fervent blower was ik allerminst maar sensatiezucht maakte dat ik, samen met twee vrienden, in de late avond van een vroege septemberdag ruim 35 jaar geleden over afgelegen wegen richting het drugshof van Eden fietste. Mijn vrienden zouden snel een paar planten trekken die ik in de meegenomen vuilniszak zou proppen. Het was donker maar nog vroeg genoeg om tijdig terug te zijn in onze stamkroeg om daar de buit en het avontuur te delen met onze vrienden. We vonden wat we deden goed noch fout. We deden wat Jantje had moeten doen als hij niet zo’n gehoorzame lafaard was geweest. Aan een boom, zo vol geladen, mist men vijf, zes pruimen niet. De zware geur van een weelderige wiettuin in september zal ik nooit vergeten.

Winterdepressie

Deze column verscheen op 15 januari 2015 in de Groenlose Gids en Elna

‘Schrijf maar over mij!’ De leerlinge wist het wel. Mijn eerste column op een nieuwe plek, voor een publiek uit de hele gemeente moest over haar en haar winterdepressie gaan. De zonloosheid van het bestaan had haar te pakken gekregen, iedereen mocht het weten en ik snapte haar wel.

Paarse Vrijdag

Deze column verscheen op 18 december 2024 in de Groenlose Gids

Een leerlinge van de gender & sexuality alliance (GSA) lakt mijn nagels paars. Ook krijg ik een armbandje in de kleuren van de regenboog. Bijna Kerstmis, dus Paarse Vrijdag. Een dag waarop we laten zien dat iedereen zichzelf mag zijn en dat de school een veilige plek moet zijn. Een vanzelfsprekendheid, zou je zeggen. Toch niet helemaal. In Lichtenvoorde is de dag geschrapt. In Groenlo is een regenboogvlag van de muur getrokken. Ook krijgen de organiserende leerlingen pesterijen naar hun hoofd geslingerd. En er is het gemopper van mensen die het allemaal maar overdreven vinden. Gelukkig laten de leerlingen van de GSA zich niet uit het veld slaan. Dapper lopen ze door de school, delen de goodies uit en voeren mooie gesprekken.

Mislukte integratie

 Deze column verscheen in de Groenlose Gids van 20 november

We kunnen ons niet langer de luxe permitteren weg te kijken. Het wordt tijd zaken te benoemen. We gaan gebukt onder een enorm integratieprobleem. Het probleem ettert al decennia en heeft inmiddels maatschappij-ontwrichtende proporties aangenomen.  We weten allemaal dat één groep zwaar oververtegenwoordigd is in alle criminaliteitscijfers en andere ellende die ons ten deel valt. Ook bij de rellen van de afgelopen weken hoefde je alleen maar je ogen open te doen om te zien wie (wederom) vooraan stonden om de broze saamhorigheid in de maatschappij verder te saboteren.

Toneelstuk

 Deze column verscheen op 23 november in de Groenlose Gids. Context: Eens in de twee jaar vindt er een groot reenactment-evenement plaats rondom de Slag om Grol.

Groenlo is weer Grolle. 2024 is 1627. Het leukste toneelstuk van Nederland begint. De molen staat en de kampementen zijn opgetrokken.1500 acteurs van over de hele wereld en minstens zoveel lokale figuranten zullen Groenlo bijna 400 jaar terugsturen in de tijd. Het verhaal is bekend. Frederik Hendrik verdreef de Spaanse overheerser uit ons vestingstadje waarmee hij het einde van de oorlog bespoedigde en zo hielp aan de totstandkoming van een vorm van godsdienstvrijheid. Ook bekend: de Grollenaren van 1627 stonden niet echt te juichen toen het staatse leger als overwinnaar de stad binnentrok. Voor de katholieke Grollenaren was het leven goed geweest onder de Spaanse overheersers. Gelukkig zijn de Grollenaren door de eeuwen heen wijzer geworden en juichen we nu wel voor de stedendwinger.

La vita è mobile

Groenlose Gids, 25-09-2024

De geliefde van zijn dochter was van het vrouwonvriendelijkste soort. En met de kennis van nu had de vader kunnen weten dat je foute mannen niet kúnt vermoorden. Toch probeerde hij het. Hij kon zijn dochter niet loslaten en wilde haar ten koste van alles het onheil besparen dat de onverbeterlijke pussygrabber met de gladde tong ongetwijfeld over haar zou uitstorten. Dat zijn eigen dochter uiteindelijk zelf het loodje moest leggen was cru maar logisch. Ze was gedoemd het ultieme offer te brengen. Ze stierf uit liefde voor haar minnaar, die haar bedroog en uit liefde voor haar vader, die haar gevangen hield.

Nieuwe tijd

Deze column verscheen in de Groenlose Gids van 28 augustus 2024.

Zoals ieder jaar verwerd bij de eerste binnenkomst in het schoolgebouw de lange vakantie direct tot minuscuul scheurtje in de tijd. Alsof we nooit waren weggeweest. Bij wijze van een ontspannen begin had de schoolleiding bedacht dat het leuk was mij en mijn collega’s een escape room te laten doen. Onder tijdsdruk vage raadsels oplossen voelde een beetje als een economieproefwerk toen ik zelf nog aan de jeugdige kant van het klaslokaal zat. Toch lukte het ons de juiste oplossing te vinden. De prijs: een geopende kluis. Het zou een echte verrassing zijn geweest als we daarin geen snoep maar een symbolische smartphone aantroffen. Helaas. Ook dit jaar geen ‘Thuis of in je kluis’, de enige echte oplossing voor de grootste verslaving van jong en oud. Tijdens de pauzes in de aula en personeelskamer zullen velen dus weer high en uitdrukkingsloos naar hun schermpjes turen en zullen docenten tijdens lessen uiteindelijk het verzet staken tegen de continue pogingen toch stiekem een shot Insta, Snapchat of WhatsApp te nemen.  

Olympische verhalen

Deze column verscheen in de Groenlose Gids van 31 juli 2024.

Vakantie. Eindelijk. Hoewel ik afgelopen jaar niet veel uren voor de klas stond, heb ik toch hard gewerkt. Op een lange, hobbelige weg en een yogamatje heb ik een vervelend verhaal tot een prima tussenstop gebracht. Op sommige vlakken had ik misschien op meer gehoopt maar al met al sta ik er redelijk goed voor. Na de zomer ga ik weer volledig werken. Ik heb vakantie verdiend.