Kort geleden was ik exact even oud als Elvis was op zijn
sterfdag. Ik rekende dat uit op precies die dag. Te toevallig om te verzinnen,
hetgeen bewijst dat het echt zo is. Het was bijna carnaval, en ik kon mijn
Elvispak (de Black Pyramid jumpsuit, ze hebben namen en er zijn sites van), schitterend
gemaakt door mijn vrouw, weer uit de kast trekken. Elvis loopt als een rode
draad door mijn leven. Als jonge tiener was ik al fan. En ook toen ik me door de puberteit worstelde was hij er altijd, als vanzelfsprekend. De rode draad is al een tijdje
onaangeroerd. De laatste keer dat ik een concert keek of een plaat opzette, is
alweer even geleden. En nu ik ouder ben dan Elvis ooit was, is het de vraag of
ik de draad ooit nog weer oppak. Vaak vroeg ik me af wat Elvis deed, toen hij
zo oud was als ik. Vanaf nu is het antwoord altijd ‘dood zijn’.
