Groenlose Gids, september '23
We kregen zonnepanelen. Eindelijk. Natuurlijk wist ik best dat het steentje dat we zo probeerden bij te dragen weer zou leiden tot een enorme afvalberg van afgeschreven panelen. En natuurlijk wist ik ook dat het steentje eigenlijk water was dat naar de zee gedragen werd zolang beleidsmakers de echte vervuilers maar bleven subsidiëren – go Extinction Rebellion - maar onze energierekening mocht best wat omlaag.
Groenlose Gids, augustus '23
Op weg naar huis van haar gymkamp zat mijn dochter naast me in de auto zwijgend voor zich uit te staren. Ik zag dat ze van alles had meegemaakt maar ze kwam niet verder dan een schor: ‘Het was fantastisch’. Ze had geen zin om te praten en de knollen waren op. Logisch ook, want ze had ongetwijfeld twee keer genachtbraakt en overdag had de leiding voor een intensief programma gezorgd.
Groenlose Gids, juli '23
Het is komkommertijd. Terwijl wij op vakantie waren heeft
mijn vader onze komkommerplantjes de liefde en verzorging gegeven die ze nodig
hadden. De tomatenplantjes trouwens ook. En daar plukken we nu de heerlijke vruchten
van.
De zomer in Nederland doet goed zijn best om er een niks-aan-de-handperiode van te maken. Het weer is zoals ik het ken uit mijn jeugd. De temperatuur en neerslag zitten precies op het gemiddelde van de laatste decennia van de vorige eeuw. Als de zon schijnt is het heerlijk in de tuin en als het regent is het heerlijk voor de tuin. Als je niet beter zou weten, is er echt niks aan de hand.
Groenlose Gids, juli '23
Mijn Abrahamfeest had ik noodgedwongen afgelast. Ik was op een muur geknald. Misschien had ik het kunnen zien aankomen, of misschien had ik het móeten zien aankomen. Ik had al tijden een kort lontje, reageerde dat thuis af, sliep slecht, mijn tinnitus had de volumeknop goed opengedraaid en op mijn werk kon ik niet verder vooruit denken dan een paar uur, hooguit een dag. Ik had geen overzicht meer en geen controle over de dingen die moesten gebeuren. De ballen die ik hoog moest houden, vielen steeds vaker. Toch had ik gedacht dat ik de zomervakantie nog wel kon halen. Ik had een goed ontwikkelde automatische piloot en die zou me veilig op de landingsbaan van de zomervakantie brengen. Nog een paar weekjes doortrekken en dan op adem komen.
Groenlose Gids, juni '23
Het grote wachten is begonnen. Waar de weken voor de eindexamens de tijd was waarin het moest gebeuren, tijd die je nooit meer terug zou krijgen als je die niet nuttig besteedde, is er nu de niemandstijd die, als je er niks leuks mee doet, zal verdwijnen in de vergetelheid. Vandaar dat veel eindexamenkandidaten de periode tussen het laatste examen en de examenuitslag te baat nemen om alle remmen los te gooien in een zonnig buitenland. Beter een onvergetelijke vakantie dan thuis wachten op 14 juni, de dag des oordeels. Dus terwijl de eindexamenjongeren uit Nederland zich aan de Spaanse Costa’s laven aan de Campari Spritzen, Calimocho’s en elkaar, werk ik me uit de naad om dat oordeel tijdig te kunnen vellen.
Deze column verscheen in mei '23 in de Groenlose Gids. Een eindelijk goedgekeurd plan om een nieuwe sporthal te bouwen werd alsnog tegengehouden.
Als het aan de wethouder lag, had deze raadsvergadering een einde gemaakt aan het gesteggel over de sporthal. Dan kon begonnen worden met datgene wat zijn partij altijd zo hoog in het vaandel heeft: bouwen, bouwen, bouwen. En het zou ook nog eens ten goede komen aan onze jeugd: scholieren en jonge sporters. Oké, er waren wat financiële kinken in kabels gekomen. Maar goed, alles wordt duurder en juist dan houdt de politiek de rug recht en zorgt ervoor dat er niet gehakt wordt in het fundament van een gezonde jeugd: een goede school en goede sportfaciliteiten. Dat sommige zaalsportverenigingen in die gestegen kosten hun kans schoon zagen om in opstand te komen, was vervelend. Dat zij graag in de versleten hal wilden blijven, met het belendende café, waarvoor de term ‘sportboulevard’ uit de hoge hoed was getoverd, kon toch niet voor verder uitstel van de plannen zorgen.
Deze column verscheen in de Groenlose Gids van 12-04-'23
De Pam Pam in de jaren 90 bestond uit drie delen. De trap op stond bekend als boven. In de discotheek voor alternatievelingen was het daar het alternatiefst. Sigarettenrook vermengde zich er met de geuren van Zwarte Afghaan, Blonde Maroc en Nederwiet. Daar was ik zelden. Op de dansvloer, het hart van de discotheek, danste je naar hartenlust. En in het stiltecentrum kwam je op adem nadat je ‘ze’ op de dansvloer, al pogoënd, had toegeschreeuwd dat je, fuck you, niet ging doen what they told you. Of je kwam er zelfvertrouwen tanken, of een geknakt ego wegdrinken. Of je ging daar zitten als je enige versiertruc er eentje van de lange adem was: de goede vriend, het luisterend oor. In het stiltecentrum was ik dus veel te vinden. Een lesbische vriendin vertrouwde me daar toe dat ik de meest homofiele heteroseksueel was die ze kende. Dat bedoelde ze als compliment. En, hoewel ik me schaamde voor mijn kennelijke gebrek aan mannelijkheid, uit haar mond voelde het ook als compliment.
Deze column verscheen op 15 maart, de dag van de provinciale statenverkiezingen, in de Groenlose Gids.
‘DeeVeeDee, op de plee, doortrekken en weg ermee’. Bijna
veertig jaar geleden, tijdens het jaarlijkse schoolvoetbaltoernooi probeerden
onze klasgenootjes van de Willibrordusschool uit volle borst de spelertjes van
de Deken van Damschool uit het veld te slaan. Voetbal is oorlog. De woorden van
Rinus Michels weerklonken in onze jeugdige pogingen de tegenstander te
intimideren. En niet zonder succes. We wonnen het toernooi.
Deze column verscheen in de Groenlose Gids van 18 februari
Ik kwam ermee weg. Ook deze keer had ik het tripje naar Amsterdam vanwege andere verplichtingen waarschijnlijk niet kunnen maken. De griep die een ander lid van mijn boekenclubje noopte tot afzeggen, kwam niet ongelegen. De bijeenkomst moest verplaatst worden en misschien kan ik dan voor het eerst daadwerkelijk aanwezig zijn. De leden van de club zijn dierbare vrienden van de middelbare school, maar nu wonen ze allemaal in Amsterdam. Voor hen is samenkomen om een avondje over een boek te kletsen onder het genot van een paar drankjes dus iets gemakkelijker. Dat ik aan de andere kant van Nederland woon, mag eigenlijk geen excuus zijn. Toch komt het er steeds niet van.
Deze column verscheen in de Groenlose Gids van 18 januari.
Verontwaardigd keek ik om nadat ik een harde trap op mijn kuit voelde. Of dacht te voelen. Onze eerste wedstrijd in het 7-tegen-7-toernooi was toch al verloren dus ik mocht een minuutje voor tijd invallen. Ik holde wat achter de tegenstander aan en had de bal nog niet geraakt toen ik ter aarde zeeg. Niemand in de buurt. Dat was niet goed.
