Onderstaande column verscheen in de Groenlose Gids van 3 juli 2024
In mijn voetbalpoule heb ik Nederland glansrijk laten winnen van Roemenië. Een sterk staaltje optimisme waarvan ik tijdens het schrijven van dit stukje geen idee heb in hoeverre het overeenkomt met de inmiddels voldongen werkelijkheid van afgelopen dinsdag.
Groenlose Gids, 5 juni 2024
We waren in Israël, een vriendin en ik. Vrijwilligers op een kibboets. Een tussenjaar avant la lettre. Een jaar naar het buitenland, heette dat toen. Er vloog een Boeing van El Al in de Bijlmer. De Israëli op de kibboets verontschuldigden zich tegen ons -Nederlanders- en of wij mensen kenden die omgekomen waren. (Nee, natuurlijk niet.) We hadden ons vwo-diploma op zak, het verleden was dood en de toekomst nog niet geboren. In deze tussentijd hadden we ons van onze wortels losgerukt. We gingen onszelf leren kennen, los van alles wat ons bekend was.
Groenlose Gids, 8 mei 2024
Het regende. Bij het glazen monument aan de gracht werden
toespraken gehouden en gedichten voorgelezen. Onze kinderen waren mee. Ze
hadden hun mooiste kleren aangetrokken en voelden dat het bijzonder was. Ter
voorbereiding hadden we tv gekeken; een prachtig jeugdprogramma op NPO 3,
binnenkort gesaneerd, over speelgoed dat was achterbleven: een jurkje, een
poppenhuis en een voetbalspel. Ze waren van kinderen die nog lang niet hadden
mogen gaan. Kinderen van ouders die het ook niet hadden overleefd. Hele
families van wie niets over was. Geen herinnering, geen foto’s. Alleen een naam
en een voorwerp. Ze hadden het opgezogen.
Groenlose Gids, 10 april 2024
Vier dagen was ik weg geweest. In de auto, op weg naar huis, wilden mijn vrouw en kinderen alles weten. Hoe het was, wat ik geleerd had en, het belangrijkste, of de piep weg was. Ik stond met mijn mond vol tanden. Geen idee wat ik moest zeggen.
Deze column verscheen op 13 maart 2024, vlak voordat ik een week intern ging om aan mijn tinnitus te werken.
Het zou nooit meer overgaan, dus ik moest ermee leren
leven. Nooit zou ik nog van het geluid van de stilte kunnen genieten of het
vrolijke gefluit horen van vogels in een nieuwe, jonge lente. Daar had ik me
bij neergelegd. Totdat ik over een nieuwe behandeling hoorde.
Column uit de Groenlose Gids van 14 februari.
‘Zíj vieren carnaval’. De man die naast mij zat op het verjaardagsfeest corrigeerde zijn zus die het waagde ‘Hun vieren carnaval’ te zeggen. Hij dacht in mij – docent Nederlands, dus ongetwijfeld taalpurist - het ideale klankbord te vinden voor zijn taalergernissen. Hij kon er helemaal niet tegen als mensen hun zeggen in plaats van zij. Of al die Engelse woorden die de Nederlandse taal overspoelen. Of mensen die me fiets schrijven. Hij zag het met afgrijzen aan. Taalverloedering, dat was het. Het verschil tussen hen en hun wist hij niet op te lepelen. Dat was niet interessant.
Ik ben belangrijk noch vermogend. Toch had ik kaartjes voor de VIP-buutavond. Geluk. Ik moest er toch al zijn omdat vaders en moeders van de danseresjes in rood en wit de eer hebben hun dochters door het middenpad naar voren te dragen. Dat doen we alle buutavonden. Verplichtingen worden afgezegd, diensten geruild, strikjes gekocht, oppassen geregeld. Maar we zijn er. En met plezier. Iedere dag twee uur lang voor 30 seconden draagwerk. Een half minuutje waarin, hoog in de lucht, onze dochters kunnen shinen. Hoewel we praktisch onzichtbaar zijn doen we dat uniform gekleed. Zoals kelners gekleed zijn. Om verwarring met de hardwerkende bediening te voorkomen moest ik me na de eerste keer dus snel omkleden. Zwarte pantalon en witte blouse uit, vlinderstrikje af, gewone broek en trui aan, naar m’n plek, zitten, bier drinken en genieten.
Groenlose Gids, december '23
Het zijn de donkere dagen voor Kerstmis. Lichtpuntjes zie ik nauwelijks. Nog geen maand geleden hebben we een uitgesproken antidemocraat op het schild gehesen. Een flinke groep rodepotloodhooligans die al jaren van hype naar hype springt, heeft voor de zoveelste keer voor een politieke aardverschuiving gezorgd. Omdat deze groep de waan van de dag bepaalt, wordt ze uiterst serieus genomen. Het zijn de ‘bezorgde burgers’ die zich ‘verweesd’ voelen. De realiteit is dat ze kicken op de ophef en de rest te lamlendig is om zich er druk over te maken.
Groenlose Gids, november '23
In de afgelopen weken heb ik de tv-debatten gemeden. Ik had geen zin in de leugens, in de drogredeneringen, in de persoonlijke aanvallen. Ook de kwebbelshows over de debatten heb ik zoveel mogelijk aan me voorbij laten gaan. Ik wilde niet horen hoe de voorgekauwde en uitgemolken oneliners van politici geanalyseerd en de nieuwste peilingen geduid werden.
Groenlose Gids, oktober '23
Ik hoorde sirenes. De angsthaas in mij hoefde nu eens niet na te gaan of mijn geliefden veilig waren omdat ik al wist dat achterin deze ambulance mijn dochter lag. Vijf minuten eerder had mijn vrouw gebeld met de mededeling dat op de scans een schedelbreuk met bloeding te zien was. Met turnen had ze een ongelukkige, hoge val op de harde grond gemaakt. En omdat de artsen in Winterswijk niet konden zien of de bloeding was gestopt, moest ze met spoed naar de plek waar ze haar, in geval van nood, konden helpen; Nijmegen.
