Toneelstuk

 Deze column verscheen op 23 november in de Groenlose Gids. Context: Eens in de twee jaar vindt er een groot reenactment-evenement plaats rondom de Slag om Grol.

Groenlo is weer Grolle. 2024 is 1627. Het leukste toneelstuk van Nederland begint. De molen staat en de kampementen zijn opgetrokken.1500 acteurs van over de hele wereld en minstens zoveel lokale figuranten zullen Groenlo bijna 400 jaar terugsturen in de tijd. Het verhaal is bekend. Frederik Hendrik verdreef de Spaanse overheerser uit ons vestingstadje waarmee hij het einde van de oorlog bespoedigde en zo hielp aan de totstandkoming van een vorm van godsdienstvrijheid. Ook bekend: de Grollenaren van 1627 stonden niet echt te juichen toen het staatse leger als overwinnaar de stad binnentrok. Voor de katholieke Grollenaren was het leven goed geweest onder de Spaanse overheersers. Gelukkig zijn de Grollenaren door de eeuwen heen wijzer geworden en juichen we nu wel voor de stedendwinger.

La vita è mobile

Groenlose Gids, 25-09-2024

De geliefde van zijn dochter was van het vrouwonvriendelijkste soort. En met de kennis van nu had de vader kunnen weten dat je foute mannen niet kúnt vermoorden. Toch probeerde hij het. Hij kon zijn dochter niet loslaten en wilde haar ten koste van alles het onheil besparen dat de onverbeterlijke pussygrabber met de gladde tong ongetwijfeld over haar zou uitstorten. Dat zijn eigen dochter uiteindelijk zelf het loodje moest leggen was cru maar logisch. Ze was gedoemd het ultieme offer te brengen. Ze stierf uit liefde voor haar minnaar, die haar bedroog en uit liefde voor haar vader, die haar gevangen hield.

Nieuwe tijd

Deze column verscheen in de Groenlose Gids van 28 augustus 2024.

Zoals ieder jaar verwerd bij de eerste binnenkomst in het schoolgebouw de lange vakantie direct tot minuscuul scheurtje in de tijd. Alsof we nooit waren weggeweest. Bij wijze van een ontspannen begin had de schoolleiding bedacht dat het leuk was mij en mijn collega’s een escape room te laten doen. Onder tijdsdruk vage raadsels oplossen voelde een beetje als een economieproefwerk toen ik zelf nog aan de jeugdige kant van het klaslokaal zat. Toch lukte het ons de juiste oplossing te vinden. De prijs: een geopende kluis. Het zou een echte verrassing zijn geweest als we daarin geen snoep maar een symbolische smartphone aantroffen. Helaas. Ook dit jaar geen ‘Thuis of in je kluis’, de enige echte oplossing voor de grootste verslaving van jong en oud. Tijdens de pauzes in de aula en personeelskamer zullen velen dus weer high en uitdrukkingsloos naar hun schermpjes turen en zullen docenten tijdens lessen uiteindelijk het verzet staken tegen de continue pogingen toch stiekem een shot Insta, Snapchat of WhatsApp te nemen.  

Olympische verhalen

Deze column verscheen in de Groenlose Gids van 31 juli 2024.

Vakantie. Eindelijk. Hoewel ik afgelopen jaar niet veel uren voor de klas stond, heb ik toch hard gewerkt. Op een lange, hobbelige weg en een yogamatje heb ik een vervelend verhaal tot een prima tussenstop gebracht. Op sommige vlakken had ik misschien op meer gehoopt maar al met al sta ik er redelijk goed voor. Na de zomer ga ik weer volledig werken. Ik heb vakantie verdiend.

Je weet maar nooit

 Onderstaande column verscheen in de Groenlose Gids van 3 juli 2024                                                     

In mijn voetbalpoule heb ik Nederland glansrijk laten winnen van Roemenië. Een sterk staaltje optimisme waarvan ik tijdens het schrijven van dit stukje geen idee heb in hoeverre het overeenkomt met de inmiddels voldongen werkelijkheid van afgelopen dinsdag.

Monsters

 Groenlose Gids, 5 juni 2024

We waren in Israël, een vriendin en ik. Vrijwilligers op een kibboets. Een tussenjaar avant la lettre. Een jaar naar het buitenland, heette dat toen. Er vloog een Boeing van El Al in de Bijlmer. De Israëli op de kibboets verontschuldigden zich tegen ons -Nederlanders- en of wij mensen kenden die omgekomen waren. (Nee, natuurlijk niet.) We hadden ons vwo-diploma op zak, het verleden was dood en de toekomst nog niet geboren. In deze tussentijd hadden we ons van onze wortels losgerukt. We gingen onszelf leren kennen, los van alles wat ons bekend was.

Nooit meer

 Groenlose Gids, 8 mei 2024

Het regende. Bij het glazen monument aan de gracht werden toespraken gehouden en gedichten voorgelezen. Onze kinderen waren mee. Ze hadden hun mooiste kleren aangetrokken en voelden dat het bijzonder was. Ter voorbereiding hadden we tv gekeken; een prachtig jeugdprogramma op NPO 3, binnenkort gesaneerd, over speelgoed dat was achterbleven: een jurkje, een poppenhuis en een voetbalspel. Ze waren van kinderen die nog lang niet hadden mogen gaan. Kinderen van ouders die het ook niet hadden overleefd. Hele families van wie niets over was. Geen herinnering, geen foto’s. Alleen een naam en een voorwerp. Ze hadden het opgezogen.

Een week in een leven

 Groenlose Gids, 10 april 2024

Vier dagen was ik weg geweest. In de auto, op weg naar huis, wilden mijn vrouw en kinderen alles weten. Hoe het was, wat ik geleerd had en, het belangrijkste, of de piep weg was. Ik stond met mijn mond vol tanden. Geen idee wat ik moest zeggen.

Een nieuwe lente en een nieuw geluid

Deze column verscheen op 13 maart 2024, vlak voordat ik een week intern ging om aan mijn tinnitus te werken.

Het zou nooit meer overgaan, dus ik moest ermee leren leven. Nooit zou ik nog van het geluid van de stilte kunnen genieten of het vrolijke gefluit horen van vogels in een nieuwe, jonge lente. Daar had ik me bij neergelegd. Totdat ik over een nieuwe behandeling hoorde.

Taal en traditie

Column uit de Groenlose Gids van 14 februari.

‘Zíj vieren carnaval’. De man die naast mij zat op het verjaardagsfeest corrigeerde zijn zus die het waagde ‘Hun vieren carnaval’ te zeggen. Hij dacht in mij – docent Nederlands, dus ongetwijfeld taalpurist - het ideale klankbord te vinden voor zijn taalergernissen. Hij kon er helemaal niet tegen als mensen hun zeggen in plaats van zij. Of al die Engelse woorden die de Nederlandse taal overspoelen. Of mensen die me fiets schrijven. Hij zag het met afgrijzen aan. Taalverloedering, dat was het. Het verschil tussen hen en hun wist hij niet op te lepelen. Dat was niet interessant.