Ongedifferentieerd androgyn

 Deze column verscheen in de Groenlose Gids van 12-04-'23

De Pam Pam in de jaren 90 bestond uit drie delen. De trap op stond bekend als boven. In de discotheek voor alternatievelingen was het daar het alternatiefst. Sigarettenrook vermengde zich er met de geuren van Zwarte Afghaan, Blonde Maroc en Nederwiet. Daar was ik zelden. Op de dansvloer, het hart van de discotheek, danste je naar hartenlust. En in het stiltecentrum kwam je op adem nadat je ‘ze’ op de dansvloer, al pogoënd, had toegeschreeuwd dat je, fuck you, niet ging doen what they told you. Of je kwam er zelfvertrouwen tanken, of een geknakt ego wegdrinken. Of je ging daar zitten als je enige versiertruc er eentje van de lange adem was: de goede vriend, het luisterend oor. In het stiltecentrum was ik dus veel te vinden. Een lesbische vriendin vertrouwde me daar toe dat ik de meest homofiele heteroseksueel was die ze kende. Dat bedoelde ze als compliment. En, hoewel ik me schaamde voor mijn kennelijke gebrek aan mannelijkheid, uit haar mond voelde het ook als compliment.

Doortrekken en weg ermee

 Deze column verscheen op 15 maart, de dag van de provinciale statenverkiezingen, in de Groenlose Gids.

‘DeeVeeDee, op de plee, doortrekken en weg ermee’. Bijna veertig jaar geleden, tijdens het jaarlijkse schoolvoetbaltoernooi probeerden onze klasgenootjes van de Willibrordusschool uit volle borst de spelertjes van de Deken van Damschool uit het veld te slaan. Voetbal is oorlog. De woorden van Rinus Michels weerklonken in onze jeugdige pogingen de tegenstander te intimideren. En niet zonder succes. We wonnen het toernooi.

Geestverruimende middelen

 Deze column verscheen in de Groenlose Gids van 18 februari

Ik kwam ermee weg. Ook deze keer had ik het tripje naar Amsterdam vanwege andere verplichtingen waarschijnlijk niet kunnen maken. De griep die een ander lid van mijn boekenclubje noopte tot afzeggen, kwam niet ongelegen. De bijeenkomst moest verplaatst worden en misschien kan ik dan voor het eerst daadwerkelijk aanwezig zijn. De leden van de club zijn dierbare vrienden van de middelbare school, maar nu wonen ze allemaal in Amsterdam. Voor hen is samenkomen om een avondje over een boek te kletsen onder het genot van een paar drankjes dus iets gemakkelijker. Dat ik aan de andere kant van Nederland woon, mag eigenlijk geen excuus zijn. Toch komt het er steeds niet van.

Zweepslag

 Deze column verscheen in de Groenlose Gids van 18 januari.

Verontwaardigd keek ik om nadat ik een harde trap op mijn kuit voelde. Of dacht te voelen. Onze eerste wedstrijd in het 7-tegen-7-toernooi was toch al verloren dus ik mocht een minuutje voor tijd invallen. Ik holde wat achter de tegenstander aan en had de bal nog niet geraakt toen ik ter aarde zeeg. Niemand in de buurt. Dat was niet goed.

Menstruatiepijn

 Deze column verscheen in de Groenlose Gids van 21 december.

De leerlingen sommeerden mij het ook te ondergaan. Omdat ik geen goed smoesje kon bedenken zat ik enkele minuten later met vier elektroden op mijn onderbuik en maakte mee wat alle vrouwen enkele dagen per maand meemaken: menstruatiepijn. Met het opvoeren van het apparaatje werd de pijn ondraaglijker en baande het zweet zich een weg door de poriën op mijn voorhoofd. Ik voelde hoe het aantal ogen dat mij lachend aankeek snel groeide. Toen ik het niet meer aankon en de elektroden losrukte, bleek ik standje 23 bereikt te hebben. De dames die mij deze kwelling lieten beleven, gaven zelf aan dat standje 40 de echte pijn het dichtst benaderde. Dat van vrouwen verwacht wordt dat zij op deze dagen normaal functioneren is een diep ingesleten ongelijkheid.

Kleine daden

 Deze column verscheen in de Groenlose Gids van 23 november. De Knunnekes is de plaatselijke carnavalsvereniging.

Op de killing fields van Qatar heeft Oranje de eerste wedstrijd gespeeld. De aanvoerder droeg toch geen one love-aanvoerdersband. De Mafifa dreigde. De KNVB had z’n mond vol van een stevig statement, maar zwichtte. Best vervelend, al die doden, die mensenrechtenschendingen, de homohaat en de corruptie; een gele kaart is erger, moeten ze in Zeist gedacht hebben. Bovendien zijn we in Nederland ook niet vies van wat intolerantie en witteboordencriminaliteit. Zo bezien snijdt het verwijt van de godfather van de wereldvoetbalbond - volgens hem stelt het Westen zich nogal hypocriet op - nog hout ook. De wedstrijd zelf boeide zoals dit hele besmette wintertoernooi boeit: niet.  

We zien je wel weer

Onderstaande column verscheen in de Groenlose Gids van 26 oktober 2022, enkele dagen na de Slag om Grol, een tweejaarlijks reenactmentspektakel.

De oorlog is voorbij en Groenlo maakt de balans op. Vele duizenden bezoekers kwamen op het spektakel af, Grollenaren lieten zich met schitterende bouwwerken van hun zeventiende-eeuwste kant zien. De horeca kreeg het niet voor elkaar samen een slagmunt in het leven te roepen en probeerden allemaal voor zichzelf zoveel mogelijk munt te slaan uit deze vrolijke tourist trap. De plaatselijke uitbaters lieten zich dus van hun bekendste kant zien. Verder inhaleerde iedere bezoeker het equivalent van tientallen sigaretten aan houtvuurrook. Iedereen die drie dagen lang bij hun groepsvuur bleef nog veel meer. Leuk feestje maar niet geschikt voor mensen met kwetsbare luchtwegen.

Geluk

Deze column verscheen in de Groenlose Gids van 28 september 2022 

Door lichamelijke ongemakken en door twijfels en angst bevangen, verloor ik, eind vorige eeuw, het geloof in een goede afloop van mijn studie. Ik stopte. Mijn vader was docent en er heerste, net als nu, een lerarentekort. Ik kreeg een belletje van de toenmalige locatiedirecteur van mijn oude school omdat mijn vader hem erop had gewezen dat ik misschien wel een vacature kon vervullen. Ik werd docent en haalde, al werkend, de benodigde diploma’s. Het beviel en ik ben nooit meer weggegaan.

We gaan lezen

 Onderstaande column verscheen in de Groenlose Gids van 31 augustus.

‘Waar komt u oorspronkelijk vandaan?’. Dat was me nog nooit gevraagd. In de eerste les van het jaar mogen ze natuurlijk alles vragen maar deze had ik niet zien aankomen. Ik vroeg me een paar tellen af of ik er anders uitzie. Had de Spaanse zon van mij een Sinto of Rom gemaakt? Dat leek me toch sterk. En dat was het ook. De namen van mijn kinderen deden, tja, on-Nederlands aan, zo meldde de vragensteller. Buitenlands dus.

Wonder

 Onderstaande column verscheen in de Groenlose Gids van 3 augustus 2022

Nu komkommertijd Nederland al een aantal zomers niet meer aandoet, moesten we hem zelf maar opzoeken. Geen betere plek daarvoor dan het erf van mijn moeder en haar man in Spanje. Dus togen we, met z’n vieren, vliegend over brandend Frankrijk, naar de Costa Blanca. Ik was toe aan vertraging. Het Nederland dat we achterlieten was in rep en roer, de aanblik intimiderend. Het maakte me steeds banger en steeds bozer. Afstand nemen dus.