Mijn dochter groet

Mijn dochter houdt van fietsen. Zij voorop, de haartjes in de wind, de voetjes losjes op het stuur. Ik achter haar, trappend en de wereld becommentariërend. Af en toe een kusje op haar hoofd.

Als we samen fietsen, groet ze de dingen. En ze groet de mensen en ze groet de dieren. ‘Hai’ kan ze zeggen, dertien maanden als ze is. En ‘hai’ zegt ze dan ook. Ze groet de geitjes in het park, de vogeltjes in de kooi. Ze groet de vrouw die hardloopt en dopjes in haar oren heeft en dus niet reageert. Ze groet ook de vissers langs de kant van de gracht die verwikkeld zijn in een viswedstrijd.

Jan de V.

Ik ben monddood gemaakt. Ik ben geen homo. Ook ben ik geen vrouw. Ik ben niet te dik en ook niet te dun. Ik ben niet niet wit, niet werkeloos en ik ben niet oud. Ik heb geen opa bij de NSB en ben geen (partner van een) pedofiel of zedendelinquent. Ik ben niet kinderloos, bewust of onbewust. Ik ben geen vluchteling. Samengevat: ik word niet gediscrimineerd, en dat is fucking zwaar.

We hebben Elvis overleefd

Kort geleden was ik exact even oud als Elvis was op zijn sterfdag. Ik rekende dat uit op precies die dag. Te toevallig om te verzinnen, hetgeen bewijst dat het echt zo is. Het was bijna carnaval, en ik kon mijn Elvispak (de Black Pyramid jumpsuit, ze hebben namen en er zijn sites van), schitterend gemaakt door mijn vrouw, weer uit de kast trekken. Elvis loopt als een rode draad door mijn leven. Als jonge tiener was ik al fan. En ook toen ik me door de puberteit worstelde was hij er altijd, als vanzelfsprekend. De rode draad is al een tijdje onaangeroerd. De laatste keer dat ik een concert keek of een plaat opzette, is alweer even geleden. En nu ik ouder ben dan Elvis ooit was, is het de vraag of ik de draad ooit nog weer oppak. Vaak vroeg ik me af wat Elvis deed, toen hij zo oud was als ik. Vanaf nu is het antwoord altijd ‘dood zijn’.

Staat van verwarring

Of ik Prednison slik, wilde de arts weten. Ik had enkele uren eerder mijn auto om een boom gekruld. Alleen de bestuurdersplek was nog te herkennen, achteraf de enige plek in de auto waar overleven mogelijk was.

Vrouwenproblemen

‘Keulen’ heeft geleid tot een tsunami aan modern feminisme. Massaal grijpen vrouwen de gebeurtenissen aan om te wijzen op misstanden in de samenleving. Bijna 50 procent zou slachtoffer zijn van seksuele intimidatie door bouwvakkers, buren en bekenden. Kunstenaressen gaan naakt de straat op met een bord waarop staat dat ze ‘er zelfs nú niet om vragen’. 

De kontnökpolonaise

‘Ik ken u niet.’

‘Dat snap ik. We treffen elkaar voor het eerst.’

‘Nee, ik bedoel, wie bent u? Uw gezicht komt me niet bekend voor. Waar zou ik u van kunnen kennen?’

‘Nergens van.’

‘Maar wat doet u dan hier?’

‘Nou, u bent agent toch? Ik dacht, ik stuur u enkele van mijn columns. Ik heb zelf al geprobeerd contact te leggen met verschillende media, maar die reageren eigenlijk nooit. U bent bekend in medialand. Als u ze nou goed vindt, of op z’n minst de moeite waard, dacht ik dat u mij misschien ergens binnen zou kunnen loodsen. Tegen betaling natuurlijk. Dat is immers uw werk. Wat vond u er eigenlijk van, als ik zo vrij mag zijn?’

Zelfmedelijden

Een van mijn mentorleerlingen is overgestapt van 4 vwo naar 4 havo. ‘Afstromen’ heet dat met een woord dat in al zijn eenduidigheid symbool staat voor verwachtingspatronen en druk waar leerlingen onder gebukt gaan. Het hardwerkende, vriendelijke meisje, drie perfecte ingrediënten voor verkeerde niveaubeslissingen, is ontzettend opgelucht.

Spek

Vannacht droomde ik dat ik bij mijn opa en oma, naast het spoor, op bezoek was geweest. Samen met mijn neef, met wie ik daar was, liep ik na het bezoek naar de parkeergarage achter het station. Mijn neef liep een andere kant op en daarmee was zijn rol uitgespeeld.

Ruttes hoop

Twee keer per week, alsof het een redactieafspraak is, krijg ik een alert van mijn Volkskrant-app. Zo ben ik al eens gestoord voor de strafmaat van een of ander tot Bonny-en-Clydeproporties gehypet sneu boevenpaartje maar ook voor de uitslag van een voetbalwedstrijd die, voor alle geïnteresseerden, zojuist op tv was geweest. In superlatieven wordt elk

De zoveelmiljardste vader

Plots overviel het me. Een kind, hoe had ik ooit zo stom kunnen zijn? Ik kan toch geen klein mensje helpen een groot mens te worden in een wereld waar ik zelf ook geen snars van begrijp? Ze zal naar me willen luisteren om houvast te vinden terwijl ik er juist achter begin te komen dat zekerheden niets meer zijn dan door jezelf of de maatschappij gecreëerde illusies met als enige doel